Remedium na reumatyzm. Rośnie wszędzie, a ty o tym nie wiesz

Podagrycznik to roślina, którą zna każdy ogrodnik i zielarz. Dla niektórych to uciążliwy chwast, dla innych roślina o uzdrawiających właściwościach. Co powinniśmy wiedzieć o podagryczniku oraz, jak go stosować w leczeniu popularnych schorzeń?

1

Podagrycznik pospolity, zwany również: kozią stopką, śnitkem, gierzem, girszą i barszcznicą to roślina bardzo szybko rozprzestrzeniająca się za pomocą kłączy (nawet jeden mały kawałek zostawionego korzonka urośnie na nowo). Występuje praktycznie wszędzie, najczęściej jednak w lasach liściastych o wilgotnym podłożu, w zaroślach, parkach, przy zabudowaniach, pod płotami, na śmietniskach w sadach i ogrodach. Jest inwazyjny i trudny do wyplenienia. Pojawia się, gdy tylko zaczyna topnieć śnieg.

Ziele należy do rodziny selerowatych, rośnie w miejscach cienistych i bogatych w azot. Osiąga wysokość 50–100 cm, posiada malutkie białe kwiaty (jesienią wykształcają się z nich jajowate owocki o korzennym smaku), charakterystyczne są trójdzielne, podłużnie jajowate liście górne i podwójnie trójdzielne liście dolne. Łodygi są gładkie, kanciaste i bruzdowane.

Uwaga! Zbierając podagrycznik należy uważać, żeby nie pomylić go z innymi, niekiedy silnie trującym roślinami z rodziny baldaszkowatych.

Podagrycznik w zielarstwie

Podagrycznik jest bardzo cennym surowcem, o niezwykłych właściwościach prozdrowotnych. Sama jego nazwa „Aegopodnium podagraria” oznacza „leczący podagrę”. Angielska nazwa Goutweed oznacza „ziele artretyzmu”.

Prawdopodobnie już neandertalczycy stosowali podagrycznik do leczenia zdeformowanych stawów i uśmierzania bólu, o czym świadczą wykopaliska archeologiczne. Jak mówi legenda, Królowa Jadwiga jadała na śniadanie barszcz ze śnitką, a nasi przodkowie robili na nim polewki, jadali „jak zieleninę” i suszyli na herbatkę (pito ją na przemianę materii, uspokojenie, miała również właściwości przeciwzapalne i moczopędne). Podgarcznik jadano również w okresach wojny. Był powszechnie znany jako remedium na reumatyzm, ischias (rwa kulszowa) i podagrę – czyli dnę moczanową.

2

Dzięki współczesnym badaniom wiadomo, że podagrycznik zawiera witaminę C, prowitaminę A, minerały (potas, magnez, cynk, miedź, mangan), poliacetyleny, polifenole, olejki eteryczne. Dowiedziono także jego działania przeciwzapalnego, przeciwdrobnoustrojowego (zwalczają bakterie, m.in. Escherichia coli czy gronkowca) oraz potencjalne właściwości przeciwnowotworowe.

Podagrycznik ma silne właściwości oczyszczające, usuwa z organizmu zbędne produkty przemiany materii i działa odtruwająco. Wpływa również oczyszczająco na wątrobę, dlatego jest polecany do stosowania w dla osób odchudzających się oraz osób, które stale przyjmują leki syntetyczne.

Liście i ziele podagrycznika stosowane w postaci herbaty wpływają również korzystnie na pracę przewodu pokarmowego – poprawiają trawienie, polecane są w zaburzeniach funkcjonowania jelit, biegunkach i zaparciach jako środek regulujący.

3

To roślina, którą niewątpliwe warto posiadać w apteczce ziołowej, może naturalnie pomóc w leczeniu codziennych dolegliwości. Warto ją dodawać do zup, duszonych ziemniaków, jajecznicy czy nadziewać nią pierogi. Idealnie nadaje się również na pesto. Najsmaczniejsze są młode listki, można je jeść na surowo. Nasiona są również ciekawą przyprawą. Można je utrzeć z solą i doprawiać nimi zupę.

Obejrzyj filmik: Diabelska Stopa – Podagrycznik

źródło: deccoria.pl