Dla wielu ludzi praca w ogrodzie to sama przyjemność i mało kto kojarzy ją ze zagrożeniem. Jednak ta choroba to niebezpieczeństwo dla ogrodników

Dla wielu ludzi praca w ogrodzie to sama przyjemność i mało kto kojarzy ją ze śmiertelnym zagrożeniem. A jednak tężec to śmiertelne niebezpieczeństwo dla ogrodników. Patogeny czają się w trawie, glebie i roślinach. Ryzyko zakażenia tężcem wzrasta, jeśli gleba jest nawożona, albo ma styczność z odchodami zwierząt. Jak zapobiegać tężcowi i jak go rozpoznać?

Tężec to choroba zakaźna, ale nie zaraźliwa. Powstaje w wyniku przedostania się do organizmu bakterii beztlenowych Clostridum tetani. Tężec to schorzenie, które jest powikłaniem po skaleczeniu. Zakażeniu sprzyjają warunki beztlenowe, które stwarzają głównie głębokie skaleczenia. W zależności od rany, okres wylęgania tężca to od 2 do 14 dni.

Tężec – ryzyko

Ryzyko zachorowania na tężec jest większe, gdy mamy głęboką i szarpaną ranę. Wzrasta także wtedy, gdy wystąpiło poparzenie lub odmrożenie, zostaliśmy ugryzieni przez zwierzę lub zranienie nastąpiło przez szkło czy drzazgi.

O zakażenie tężcem łatwiej również wtedy, gdy rana nie została natychmiast odkażona i jest zabrudzona. Ostatnie szczepienie miało miejsce ponad osiem lat temu, a z powodu skaleczenia straciliśmy sporą ilość krwi.

Zgodnie z szacunkami specjalistów ok. 25 proc. gleb w Polsce jest rezerwuarem patogenów, w tym laseczki tężca. Najniebezpieczniejsze są rany zanieczyszczone ziemią oraz głównie zranienia powstałe w trakcie prac polowych, na działce lub w ogrodzie.

Tężec – objawy

Jednymi z pierwszych symptomów, które mogą świadczyć o zakażeniu są zaburzenia czucia, przeczulica, głównie okolicy zranionej, niepokój, bóle głowy, uczucie napięcia różnych grup mięśniowych. W zależności od postaci tężec objawia się na różne sposoby. Wyróżnia się jego 4 postacie:

1. Postać miejscowa ma najłagodniejszy przebieg. Objawia się bólem i skurczem mięśni w okolicy zranienia. Bóle mogą utrzymywać się nawet do kilku tygodni i samoistnie ustąpić.

2. Postać uogólniona należy do najczęstszych postaci tej choroby. Ciężko ją zdiagnozować. Pierwsze objawy to bóle głowy, rozdrażnienie, napięcie mięśni. Chory może odczuwać mrowienie w okolicy rany. Później może pojawić się szczękościsk. Zaawansowane stadium tężca w postaci uogólnionej charakteryzuje się sztywnością karku, problemami z połykaniem, drgawkami, a czasem nawet – jeśli skurcze są bardzo silne – złamaniem kręgosłupa.

3. Postać mózgowa występuje wtedy, gdy dochodzi do zakażenia w okolicy głowy i twarzy. To prowadzi do porażenia nerwów w tym miejscu.

4. Postać noworodkowa, jak sama nazwa wskazuje, występuje u noworodka. Ta postać choroby ma bardzo ciężki przebieg. Zazwyczaj dotyczy dzieci, którym nie została przekazana odpowiednia ilość przeciwciał przez matkę.

Tężec – jak zapobiegać?

Tym, co skutecznie zapobiega tężcowi jest szczepienie przeciwtężcowe. Dzięki niemu organizm skutecznie uodporni się na niego. Od kilkunastu lat szczepienie przeciw tężcowi należy do obowiązkowych szczepień.

Należy też pamiętać o tym, by po skaleczeniu dokładnie oczyścić ranę i umożliwić jej dostęp do tlenu.

Tężec – leczenie

Tężec jest leczony farmakologicznie. Pacjenci przyjmują antybiotyki lub chemioterapeutyki (dożylnie). Mają one za zadanie powstrzymać florę bakteryjną, która sprzyja bytowaniu laseczek tężca. Ważne jest, by poza tym oczyścić ranę i zaaplikować surowicę przeciwtężcową. Leczenie powinno być prowadzone w warunkach intensywnej terapii medycznej.

źródło: fakt.pl